تو مث بارون
اومدی عاشق و آشنا
اومدی خنده شد گریه ها
تو رو میخواسته دل از خدا

اگه نباشی
میرسه غربت از راه دور
نمیره سایه از شهر نور
میشکنه عاقبت این غرور

تو باشی پاییز چشمای من
بهارو می بینه
به دل بی خاطره م عطر زیبای گذشته می شینه
تو رو تو گذشته می بینه
تویی عشق دیرینه

صدای من با نبودن تو ترانه کم داره
خونه میشه زخمی از بغض دل تنگی
که زیر آواره
تو بری که زیر آواره
غصه می باره


تو مث بارون
اومدی عاشق و آشنا
اومدی خنده شد گریه ها
تو رو میخواسته دل از خدا

اگه نباشی
میرسه غربت از راه دور
نمیره سایه از شهر نور
میشکنه عاقبت این غرور

واسه دردی كه كشید دل بی تو با غم شكستن

یه روزی خودت می فهمی كه چرا ازت بریدم

كه چی شد با همه عشقم نفرت و به جون خریدم

یه روزی میای سراغم به خیالت كه من هستم

اما اون وقت خیلی دیره آخه اون روز دیگه نیستم

یه قدم مونده به مرگم یه نفس مونده به پرواز

توی این سكوت ممتد رفته واژه، مرده آواز

یه روزی میای می بینی جای من یه سنگ قبره

كه روی دلش نوشتن اینجا آرامگه صبره

یه روزی میای به خونم خونه ای كه یه مزاره

خونه ای كه مثل قلبم در و پنجره نداره

یه روزی دلت می سوزه واسه این دل شكسته

واسه این غریب تنها واسه این همیشه خسته

یه روزی بهت می گن كه منو باده غصه برده

اونی كه خیلی دوست داشت نبودی جون داده مرده

یه روزی میای كه رفتم توی جاده های باریك

خوابیدم زیر یه مشت خاك، تو یه قبر، سرد و تاریك

یه روزی میای سراغم به خیالت كه من هستم

اما اون وقت خیلی دیره آخه اون روز دیگه نیستم

آتش آن نیست که نمرود برافروخت

آتش آن است که شد باعث ویرانی من

شنبه روز تولدم بود، نه تنها مثل بقیه روزها نبود بلکه صدها برابر بدتر بود تمام روز رو گریه کردم.

بازم خدا رو شکر

غم انگیزترین پاییز

ستاره

دختر تنهای شب

تو شروع آسمونی می دونستم نمی مونی
چشم تو آخر دنیاس خودت اینو نمی دونی
داشتن و نداشتن تو گاهی سخته گاهی ساده
اگه راهی اگه بی راه منم و پای پیاده


آخ که چه ساده گم شد تو غربت چشای تو
سکوت شیشه دلم شکسته با صدای تو
آخ تمام لحظه هام اسمت یادم نمی ره
گذشته ها گذشته هیچ کس گناهی نداره

وقتی با تمام قلبم واسه زندگی می میرم
تن من می لرزه اما تو را از خودم میگیرم
من بی من من بی تو من از سایه فراری
می شم اون حادثه ای که روزی بوده روزگاری


حالا من نه توی قصه نه تو آرزوم نه خوابم
این سوال ساده ست چرا دنبال جوابم



آخ که چه ساده گم شد تو غربت چشای تو
سکوت شیشه دلم شکسته با صدای تو
آخ تمام لحظه هام اسمت یادم نمی ره
گذشته ها گذشته ها هیچ کس گناهی نداره

- مسوز اینچنین گرم در خود، مسوز!
  مپیچ اینچنین گرم بر خود، مپیچ!
  که گر دستِ بیدادِ تقدیرِ کور،
  تو را می‌دواند به دنبال باد،
  مرا می‌دواند به دنبال هیچ

" فریدون مشیری "

ا.بامداد

می‌دونی، لحظه‌هایی هستند که روزهای خستگی و کار را ملال‌آور می‌کند، تنهایت می‌گذارند، و به اشک ریختن پناه‌ات می‌دهند.
و می‌نشینیم و می‌شماریم، همه آن چیزها که رفته‌اند، با غمی بسیار و ناله‌ای غمناک، اما حقیقتاْ نمی‌دانیم چه چیز را می‌شماریم، می‌شماریم تا بفهمیم چقدر رفته است، اما هرگز نمی‌پرسیم از چه چیز چقدر رفته‌است، و از چه چیز چقدر باقی‌مانده است.
پشت پنجره این همیشه‌های تکراری، پشت پرده صحنه‌های تنهایی، پشت مردمکان همیشه گریان، پشت این گذشته‌ها و رفته‌ها، تک و تنها فقط فکر می‌کنیم چرا؟ و چراهایمان در ذهن‌های شلوغمان بیشتر و بیشتر می‌شوند! اما یکبار هم از خودمان پرسیده‌ایم چرا؟ یکبار هم رو به خودمان کرده‌ایم از خودمان پرسیده‌ایم چرا چنین شدیم؟ چرا تغییر کردیم؟ چراتنها؟ چرا گریان؟ چرا و چرا و چرا؟
به تاریکی دل می‌بندیم به امید آنکه دیگر هیچ دریچه‌ای نیست، اما امید را نا دیده می‌گیریم، و روشنایی را بر خودمان حرام می‌کنیم، و تنها به تاریکی دلخوش می‌کنیم و می‌مانیم، تا بپوسیم، و پاک شویم...
اما یکبار بلند شده‌ایم از جایمان؟ در خواب خاموشیِ خودمان دنده به دنده شده‌ایم؟ اما یکبار هم دستمان را دراز کرده‌ایم تا شاید در این تاریکی دستی دیگر را بیابیم؟ می‌پنداریم خودمانیم و خودمان، اما تابحال فکر کرده‌ایم کسان دیگری هم در تاریکی هستند؟ تا بحال سعی کرده‌ایم در تاریک لمس کنیم زمین نمناک را و باز هم پیش برویم؟

بلندشو، تکانی بخور، امیدی پیدا کن، و دنبالش برو، نشستن خشک‌ات می‌کند، و گریستن سرد‌ات می‌کند، بلندشو، بدنبال گرمای ایمنی برو، دنبال امید، بدنبال نور....
اگر نیست پیدا کن....

Sail away sweet sister
Sail across the sea
Maybe you find sombody who loves you
Half as much as me
My heart is always with you
No matter what you do
Sail away swwet sister
Always be in love with you

- Queen -